Προδυναστική Περίοδος στην Αίγυπτο

ορισμός

Joshua J. Mark
από , μεταφρασμένο από Athanasios Fountoukis
που δημοσιεύτηκε στο 18 January 2016
Διαθέσιμο σε άλλες γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά, Περσικό, Ισπανικά
X
Female Figurine, Predynastic Egypt (by Brooklyn Museum, Public Domain)
Θηλυκό Αγαλματίδιο, Προδυναστική Αίγυπτος
Brooklyn Museum (Public Domain)

Η Προδυναστική Περίοδος στην Αρχαία Αίγυπτο θεωρείται η εποχή πριν από την καταγεγραμμένη ιστορία, από την Παλαιολιθική έως τη Νεολιθική Εποχή και μέχρι την άνοδο της Πρώτης Δυναστείας. Γενικά αναγνωρίζεται ότι καλύπτει περίπου την εποχή από το 6000-3150 π.Χ. (αν και τα στοιχεία συνηγορούν υπέρ μιας μεγαλύτερης ιστορίας). Ενώ δεν υπάρχουν γραπτές πηγές από αυτή την περίοδο, οι αρχαιολογικές ανασκαφές σε όλη την Αίγυπτο έχουν αποκαλύψει αντικείμενα που αφηγούνται τη δική τους ιστορία για την ανάπτυξη του πολιτισμού στην κοιλάδα του ποταμού Νείλου. Οι περίοδοι της Προδυναστικής Περιόδου ονομάστηκαν έτσι από τις περιοχές αρχαίων πόλεων στις οποίες βρέθηκαν αυτά τα τεχνουργήματα και δεν αντικατοπτρίζουν τα ονόματα των πολιτισμών που έζησαν πραγματικά σε αυτές τις περιοχές.

Η Προδυναστική Περίοδος πήρε το όνομά της κατά τις πρώτες ημέρες των αρχαιολογικών αποστολών στην Αίγυπτο, πριν ανακαλυφθούν και καταγραφούν πολλά από τα σημαντικότερα ευρήματα, γεγονός που έχει οδηγήσει ορισμένους μελετητές να διαφωνούν για το πότε ακριβώς αρχίζει και, κυρίως, τελειώνει η Προδυναστική Περίοδος. Οι μελετητές αυτοί προτείνουν την υιοθέτηση μιας άλλης ονομασίας, "Πρωτοδυναστική Περίοδος", για το χρονικό διάστημα που βρίσκεται πιο κοντά στην Πρώιμη Δυναστική Περίοδο (περίπου 3150-2613 π.Χ.) ή "Δυναστεία Μηδέν". Οι ονομασίες αυτές δεν είναι καθολικά αποδεκτές και ο όρος "Προδυναστική Περίοδος" είναι ο πιο κοινά αποδεκτός όρος για την περίοδο πριν από τις πρώτες ιστορικές δυναστείες.

Ιστορία του Μανέθωνα

Κατά τη χαρτογράφηση της ιστορίας της αρχαίας Αιγύπτου, οι μελετητές βασίζονται σε αρχαιολογικά στοιχεία και σε αρχαία έργα όπως η αιγυπτιακή δυναστική χρονολογία του Μανέθωνα, ενός γραφιά που έγραψε τα Αιγυπτιακά, τον 3ο αιώνα π.Χ., την Ιστορία της Αιγύπτου. Ο μελετητής Douglas J. Brewer περιγράφει το έργο: "Η ιστορία του Μανέθωνα ήταν, στην ουσία, μια χρονολογία γεγονότων ταξινομημένη από το παλαιότερο προς το πιο πρόσφατο, σύμφωνα με τη βασιλεία ενός συγκεκριμένου βασιλιά" (8). Ο Brewer συνεχίζει περιγράφοντας τα γεγονότα που ενέπνευσαν τον Μανέθωνα να γράψει την ιστορία του:

Η προέλευση του δυναστικού χρονολογικού συστήματος χρονολογείται από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, η αυτοκρατορία του μοιράστηκε μεταξύ των στρατηγών του, ένας από τους οποίους, ο Πτολεμαίος, έλαβε το πλουσιότερο έπαθλο, την Αίγυπτο. Υπό τον γιο του, Πτολεμαίο Β' Φιλάδελφο (περ. 280 π.Χ.), ένας Αιγύπτιος ιερέας ονόματι Μανέθων έγραψε μια συμπυκνωμένη ιστορία της πατρίδας του για τους νέους Έλληνες κυβερνήτες. Ο Μανέθων, που καταγόταν από τη Σεβέννυτο στο Δέλτα, είχε εκπαιδευτεί σύμφωνα με τις παλιές γραφικές παραδόσεις. Αν και οι ιερείς της Αιγύπτου ήταν διάσημοι για τη μεταφορά ενδιαφέρουσων πληροφοριών (συχνά σκόπιμα λανθασμένων) σε περίεργους ταξιδιώτες, κανείς δεν είχε ποτέ επιχειρήσει να συντάξει μια πλήρη ιστορία της Αιγύπτου, ειδικά για τους ξένους (8).

Δυστυχώς, το πρωτότυπο χειρόγραφο του Μανέθωνα έχει χαθεί και η μόνη καταγραφή της χρονολογίας του προέρχεται από τα έργα μεταγενέστερων ιστορικών, όπως ο Φλάβιος Ιώσηπος (37-100 μ.Χ.). Αυτό έχει οδηγήσει σε κάποια διαμάχη σχετικά με το πόσο ακριβής είναι η χρονολογία του Μανέθωνα, αλλά, ακόμη και έτσι, χρησιμοποιείται τακτικά από μελετητές, αρχαιολόγους και ιστορικούς για τη χαρτογράφηση της ιστορίας της αρχαίας Αιγύπτου. Η συζήτηση που ακολουθεί για την Προδυναστική Περίοδο βασίζεται στα αρχαιολογικά ευρήματα των τελευταίων διακοσίων ετών και στην ερμηνεία τους από αρχαιολόγους και μελετητές, αλλά πρέπει να σημειωθεί ότι οι ιστορικές ακολουθίες δεν διαδέχονταν η μία την άλλη απρόσκοπτα, όπως τα κεφάλαια ενός βιβλίου, όπως υποδηλώνουν οι ημερομηνίες που δίνονται για τους πολιτισμούς αυτούς. Οι πολιτισμοί αλληλεπικαλύπτονταν και, σύμφωνα με ορισμένες ερμηνείες, οι "διαφορετικοί πολιτισμοί" της Προδυναστικής Περιόδου μπορούν να θεωρηθούν απλώς εξελίξεις ενός ενιαίου πολιτισμού.

Nile Delta
Δέλτα του Νείλου
Jacques Descloitres (NASA) (CC BY-NC-SA)

Πρώιμη Κατοίκηση

Οι πρώτες ενδείξεις ανθρώπινης κατοίκησης στην περιοχή πιστεύεται από ορισμένους ότι ανάγονται σε 700.000 χρόνια. Τα παλαιότερα στοιχεία δομών που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα βρέθηκαν στην περιοχή Wadi Halfa, στην αρχαία Νουβία, στο σημερινό Σουδάν. Οι κοινότητες αυτές χτίστηκαν από μια κοινωνία κυνηγών-τροφοσυλλεκτών που κατασκεύαζαν κινητά σπίτια από επίπεδα δάπεδα από ψαμμίτη, τα οποία πιθανότατα καλύπτονταν από δέρματα ζώων ή βούρλα και ίσως συγκρατούνταν από ξύλινους πασσάλους. Οι πραγματικές κατασκευές εξαφανίστηκαν βέβαια πριν από αιώνες, αλλά παρέμειναν οι ανθρωπογενείς κοιλότητες στη γη, με πέτρινα δάπεδα. Αυτές οι κοιλότητες ανακαλύφθηκαν από τον Πολωνό αρχαιολόγο Waldemar Chmielewski (1929-2004 μ.Χ.) τη δεκαετία του 1980 μ.Χ. και χαρακτηρίστηκαν ως "δακτύλιοι σκηνών", δεδομένου ότι παρείχαν χώρο για τη δημιουργία ενός καταφυγίου, το οποίο μπορούσε εύκολα να κατεδαφιστεί και να μετακινηθεί, παρόμοια με ό,τι θα συναντούσε κανείς σε ένα σύγχρονο κάμπινγκ. Οι δακτύλιοι αυτοί χρονολογούνται στην Ύστερη Παλαιολιθική Εποχή, περίπου στην 40η χιλιετία π.Χ.

Οι κοινωνίες των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών συνεχίστηκαν στην περιοχή καθ' όλη τη διάρκεια των περιόδων που σήμερα χαρακτηρίζονται ως αυτές της Ατέριας και της Χορμούζας, κατά τις οποίες κατασκευάστηκαν με μεγαλύτερη επιδεξιότητα λίθινα εργαλεία. Στη συνέχεια, ο πολιτισμός Halfan άνθισε γύρω στο 30.000 π.Χ. στην περιοχή μεταξύ Αιγύπτου και Νουβίας, ο οποίος έδωσε τη θέση του στους πολιτισμούς Qadan και Sebilian (γύρω στο 10.000 π.Χ.) και στον πολιτισμό Harifan από την ίδια περίπου εποχή. Όλες αυτές οι κοινωνίες χαρακτηρίζονται ως κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες που τελικά εγκαταστάθηκαν σε πιο μόνιμες κοινότητες με επίκεντρο τη γεωργία. Ο Brewer γράφει:

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μυστήρια της προϊστορικής Αιγύπτου είναι η μετάβαση από την παλαιολιθική στη νεολιθική ζωή, που αντιπροσωπεύεται από τη μετατροπή από το κυνήγι και τη συλλογή στη γεωργία. Γνωρίζουμε πολύ λίγα για το πώς και γιατί συνέβη αυτή η αλλαγή. Ίσως πουθενά αλλού αυτή η πολιτισμική μετάβαση δεν είναι πιο προσιτή από ό,τι στην κοιλάδα του Φαγιούμ (58).

Η κοιλάδα του Φαγιούμ (επίσης γνωστή ως όαση Φαγιούμ) είναι μια φυσική λεκάνη νοτιοανατολικά του οροπεδίου της Γκίζας, η οποία έδωσε το έναυσμα για τον πολιτισμό που είναι γνωστός ως Faiyum A (περίπου 9000-6000 π.Χ.). Οι άνθρωποι αυτοί κατοικούσαν στην περιοχή γύρω από μια μεγάλη λίμνη και βασίζονταν στη γεωργία, το κυνήγι και την αλιεία για τη διαβίωσή τους. Έχουν βρεθεί ενδείξεις εποχιακής μετανάστευσης, αλλά, ως επί το πλείστον, η περιοχή κατοικούνταν συνεχώς. Μεταξύ των πρώτων έργων τέχνης που ανακαλύφθηκαν από αυτή την περίοδο είναι κομμάτια από φαγεντιανή, η οποία φαίνεται ότι αποτελούσε ήδη από το 5500 π.Χ. βιομηχανία στην Άβυδο.

Ανάπτυξη του Πολιτισμού στην Κάτω Αίγυπτο

Οι κάτοικοι του Faiyum A έχτισαν καλαμωτές καλύβες με υπόγεια κελάρια για την αποθήκευση των σιτηρών. Τα βοοειδή, τα πρόβατα και οι κατσίκες εξημερώθηκαν και αναπτύχθηκαν τα καλάθια και η αγγειοπλαστική. Οι συγκεντρωτικές μορφές φυλετικής διακυβέρνησης άρχισαν κατά την περίοδο αυτή με τους φυλετικούς αρχηγούς να αναλαμβάνουν θέσεις εξουσίας, οι οποίες μπορεί να μεταβιβάστηκαν στην επόμενη γενιά μιας οικογένειας ή φυλετικής μονάδας. Οι κοινότητες αναπτύχθηκαν από μικρές φυλές που ταξίδευαν μαζί σε εκτεταμένες ομάδες διαφορετικών φυλών που ζούσαν συνεχώς σε μια περιοχή.

Οι πολιτισμοι Ma'adi & Tasian αναπτυχθηκαν περιπου την ιδια εποχη με τους El-Omari που χαρακτηρζονται απο περαιτερω ΑΝΑΠΤΥΞΗ στην αρχιτεκτονικΗ και την τεχνολογΙα.

Ο Πολιτισμός Faiyum A έδωσε το έναυσμα για τη δημιουργία του Πολιτισμού Merimde (περίπου 5000-4000 π.Χ.), που ονομάστηκε έτσι λόγω της ανακάλυψης αντικειμένων στην τοποθεσία του δυτικού άκρου του Δέλτα του Νείλου με αυτό το όνομα. Σύμφωνα με τη μελετήτρια Μάργκαρετ Μπάνσον, οι καλαμωτές καλύβες της περιόδου Faiyum A έδωσαν τη θέση τους σε "καλύβες με σκελετό από στύλους, με ανεμοθραύστες. Ενώ ορισμένοι χρησιμοποίησαν ημιυπόγειες κατοικίες, χτίζοντας τους τοίχους αρκετά ψηλά ώστε να στέκονται πάνω από το έδαφος. Οι μικρές κατοικίες ήταν τοποθετημένες σε σειρές, πιθανώς μέρος ενός κυκλικού σχεδίου. Οι σιταποθήκες αποτελούνταν από πήλινα πιθάρια ή καλάθια, θαμμένα μέχρι το λαιμό στο έδαφος" (75). Αυτές οι εξελίξεις βελτιώθηκαν από τον πολιτισμό El-Omari (περίπου 4000 π.Χ.), ο οποίος έχτισε οβάλ καλύβες με μεγαλύτερη πολυπλοκότητα με τοίχους από επιχρισμένη λάσπη. Ανέπτυξαν εργαλεία με λεπίδες και υφαντά χαλιά για τα δάπεδα και τους τοίχους και πιο εξελιγμένα κεραμικά. Ο πολιτισμός Ma'adi και ο πολιτισμός Tasian αναπτύχθηκαν περίπου την ίδια εποχή με τον El-Omari και χαρακτηρίζονται από περαιτέρω ανάπτυξη στην αρχιτεκτονική και την τεχνολογία. Συνέχισαν την πρακτική της κεραμικής χωρίς διακοσμητικά στοιχεία, όπου και ξεκίνησε κατά την περίοδο El-Omari. Επίσης χρησιμοποιούσαν αλεστικούς λίθους. Η μεγαλύτερη πρόοδός τους φαίνεται να ήταν στον τομέα της αρχιτεκτονικής, καθώς είχαν κατασκευάσει μεγάλα κτίρια στην κοινότητά τους με υπόγειους θαλάμους, σκάλες και εστίες. Πριν από τον πολιτισμό Ma'adi, οι νεκροί θάβονταν κατά κύριο λόγο μέσα ή κοντά στα σπίτια των ανθρώπων, αλλά, γύρω στο 4.000 π.Χ., τα νεκροταφεία άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρύτερα. Ο Bunson σημειώνει ότι "τρία νεκροταφεία ήταν σε χρήση κατά τη διάρκεια αυτής της ακολουθίας, όπως στο Wadi Digla, αν και στον οικισμό βρέθηκαν τα λείψανα ορισμένων αγέννητων παιδιών" (75). Η βελτίωση στα δοχεία αποθήκευσης και στα όπλα είναι επίσης από τα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου.

Πολιτισμοί της Άνω Αιγύπτου

Όλοι αυτοί οι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν και άκμασαν στην περιοχή που είναι γνωστή ως Κάτω Αίγυπτος (βόρεια Αίγυπτος, πιο κοντά στη Μεσόγειο Θάλασσα), ενώ ο πολιτισμός στην Άνω Αίγυπτο αναπτύχθηκε αργότερα. Ο πολιτισμός Badarian (περ. 4500-4000 π.Χ.) φαίνεται ότι ήταν απόρροια του πολιτισμού Tasian, αν και αυτό αμφισβητείται. Οι μελετητές που υποστηρίζουν τη σύνδεση μεταξύ των δύο επισημαίνουν τις ομοιότητες στην κεραμική και σε άλλα στοιχεία, όπως στη κατασκευή εργαλείων, ενώ όσοι απορρίπτουν τον ισχυρισμό υποστηρίζουν ότι ο Badarian ήταν πολύ πιο προηγμένος και αναπτύχθηκε ανεξάρτητα.

Οι άνθρωποι του πολιτισμού Badarian ζούσαν σε σκηνές που ήταν κινητές, όπως ακριβώς και οι αρχαίοι προκάτοχοί τους, αλλά προτιμούσαν κυρίως τις σταθερές καλύβες. Ήταν αγρότες που καλλιεργούσαν σιτάρι, κριθάρι και βότανα και συμπλήρωναν τη σε μεγάλο βαθμό χορτοφαγική διατροφή τους με το κυνήγι. Τα οικόσιτα ζώα παρείχαν επίσης τροφή και ρουχισμό καθώς και υλικά για τις σκηνές. Έχει βρεθεί μεγάλος αριθμός κτερισμάτων από αυτή την περίοδο, συμπεριλαμβανομένων όπλων και εργαλείων όπως ραβδιά ρίψης, μαχαίρια, αιχμές βελών και πλάνες. Οι άνθρωποι θάβονταν σε νεκροταφεία και τα σώματα καλύπτονταν με δέρματα ζώων και τοποθετούνταν σε στρώματα από καλάμια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μαζί με τους νεκρούς θάβονταν προσφορές τροφίμων και προσωπικά αντικείμενα, γεγονός που υποδηλώνει μια αλλαγή στη δομή των πεποιθήσεων (ή τουλάχιστον στις ταφικές πρακτικές), όπου πλέον οι νεκροί θεωρούνταν ότι χρειάζονταν υλικά αγαθά στο ταξίδι τους προς τη μετά θάνατον ζωή. Η κεραμική εργασία βελτιώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του πολιτισμού Badarian και τα κεραμικά που παρήγαγαν ήταν λεπτότερα και πιο λεπτοδουλεμένα από τις προηγούμενες περιόδους.

Μετα την περιοδο Badarian ακολουθησε η περιοδος Amratian (Naqada I), περιπου 4000-3500 π.Χ., η οποια δημιουργησε πιο εξελιγμενες κατοικιες.

Μετά την περίοδο Badarian ακολούθησε η περίοδος Amratian (επίσης γνωστή ως Naqada I), περίπου 4000-3500 π.Χ., η οποία δημιούργησε πιο εξελιγμένες κατοικίες, οι οποίες μπορεί να είχαν παράθυρα και σίγουρα είχαν εστίες, τοίχους με μπαγδατί και ανεμοφράκτες έξω από την κύρια πόρτα. Η κεραμική ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη, όπως και άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες, σαν τη γλυπτική. Τα κεραμικά με τις μαύρες κορυφές του πολιτισμού Badarian έδωσαν τη θέση τους σε κόκκινα κεραμικά διακοσμημένα με εικόνες ανθρώπων και ζώων. Κάποια στιγμή γύρω στο 3500 π.Χ. άρχισε η πρακτική της μουμιοποίησης και τα κτερίσματα συνέχισαν να αφήνονται με τον νεκρό. Οι εξελίξεις αυτές προωθήθηκαν από τον πολιτισμό Gerzean (περ. 3500-3200 π.Χ., επίσης γνωστός ως Naqada II), ο οποίος ξεκίνησε το εμπόριο με άλλες περιοχές, γεγονός που ενέπνευσε αλλαγές στον πολιτισμό και την τέχνη τους. Ο Bunson σχολιάζει σχετικά, γράφοντας:

Η επιτάχυνση του εμπορίου επέφερε πρόοδο στις καλλιτεχνικές δεξιότητες των ανθρώπων αυτής της εποχής, και οι παλαιστινιακές επιρροές είναι εμφανείς στην κεραμική, η οποία άρχισε να περιλαμβάνει κεκλιμένα στόμια και λαβές. Μια ανοιχτόχρωμη κεραμική εμφανίστηκε στη Naqada II, αποτελούμενη από πηλό και ανθρακικό ασβέστιο. Αρχικά, τα αγγεία είχαν κόκκινα μοτίβα, τα οποία αργότερα άλλαξαν σε σκηνές με ζώα, βάρκες, δέντρα και κοπάδια. Είναι πιθανό ότι η κεραμική αυτή παρήχθη μαζικά σε ορισμένους οικισμούς για εμπορικούς σκοπούς. Ο χαλκός ήταν εμφανής στα όπλα και στα κοσμήματα και οι άνθρωποι αυτής της ακολουθίας χρησιμοποιούσαν φύλλα χρυσού και ασήμι. Οι λεπίδες από πυριτόλιθο ήταν εξελιγμένες και οι χάντρες και τα φυλαχτά κατασκευάζονταν από μέταλλα και λάπις λάζουλι (76).

Τα σπίτια ήταν κατασκευασμένα από ψημένο στον ήλιο τούβλο και τα πιο ακριβά διέθεταν αυλές (μια προσθήκη που θα γινόταν συνήθης στα αιγυπτιακά σπίτια αργότερα). Οι τάφοι έγιναν πιο περίτεχνοι με ξύλο που χρησιμοποιούνταν στους τάφους των πιο εύπορων και κόγχες σκαλισμένες στα πλάγια όπου ανέγραφαν τα τάματα. Η πόλη της Αβύδου, βόρεια της Νακάδα, έγινε σημαντικός τόπος ταφής και κατασκευάστηκαν μεγάλοι τάφοι (ένας με δώδεκα δωμάτια) που εξελίχθηκαν σε νεκρόπολη. Αυτοί οι τάφοι χτίστηκαν αρχικά με τούβλα από λάσπη, αλλά αργότερα (κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δυναστείας) κατασκευάστηκαν από μεγάλους, προσεκτικά λαξευμένους, ασβεστόλιθους- τελικά η τοποθεσία θα γινόταν ο τόπος ταφής των βασιλιάδων της Αιγύπτου.

Η ιερογλυφικη γραφη αναπτυχθηκε καποια στιγμη μεταξυ 3400-3200 π.Χ. περιπου.

Ακόμη και αυτή την εποχή, ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι άνθρωποι από όλη τη χώρα έθαβαν τους νεκρούς τους στην Άβυδο και έστελναν κτερίσματα για να τιμήσουν τη μνήμη τους. Η πόλη Ξόις θεωρούνταν ήδη παλιά κατά αυτή την εποχή, ενώ οι πόλεις Θίνις, Νακάδα και Ιερακώνπολις αναπτύσσονταν γρήγορα. Η ιερογλυφική γραφή, που αναπτύχθηκε κάποια στιγμή μεταξύ περίπου 3400-3200 π.Χ., χρησιμοποιήθηκε για την τήρηση αρχείων, αλλά δεν έχουν βρεθεί ολοκληρωμένες προτάσεις από αυτή την περίοδο. Η πρωιμότερη αιγυπτιακή γραφή που έχει ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής κατά αυτή την εποχή προέρχεται από την Άβυδο και βρέθηκε σε κεραμικά, αποτυπώματα σφραγίδων από πηλό και κομμάτια οστού και ελεφαντόδοντου. Στοιχεία για πλήρεις προτάσεις δεν εμφανίζονται στην Αίγυπτο μέχρι τη βασιλεία του βασιλιά Περίβσεν στη Δεύτερη Δυναστεία (περίπου 2890- 2670 π.Χ.).

Η περίοδος αυτή οδήγησε σε εκείνη της Naqada III (3200-3150 π.Χ.), η οποία, όπως προαναφέρθηκε, αναφέρεται επίσης μερικές φορές ως Μηδενική Δυναστεία ή Πρωτοδυναστική Περίοδος. Μετά τη Naqada III αρχίζει η Πρώιμη Δυναστική Περίοδος και η γραπτή ιστορία της Αιγύπτου.

Narmer Palette [Two Sides]
Παλέτα Νάρμερ
Unknown Artist (Public Domain)

Naqada III & Η Αρχή της Ιστορίας

Η Περίοδος Naqada III παρουσιάζει σημαντική επιρροή από τον πολιτισμό της Μεσοποταμίας, οι πόλεις της οποίας ήρθαν σε επαφή με την περιοχή μέσω του εμπορίου. Η μέθοδος ψησίματος των τούβλων και της οικοδόμησης, καθώς και αντικείμενα όπως σφραγίδες κυλίνδρων, συμβολισμοί σε τοίχους τάφων και σχέδια σε κεραμικά, και πιθανώς ακόμη και η βασική μορφή της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας μπορούν να αποδοθούν στη μεσοποταμιακή επιρροή. Το εμπόριο έφερε νέες ιδέες και αξίες στην Αίγυπτο μαζί με τα εμπορεύματα των εμπόρων και το αποτέλεσμα ήταν πιθανότατα ένα ενδιαφέρον μείγμα πολιτισμών της Νουβίας, της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου (αν και αυτή η θεωρία αμφισβητείται τακτικά από μελετητές του κάθε αντίστοιχου πολιτισμού). Οι μνημειακοί τάφοι στην Άβυδο και στην πόλη της Ιερακωνπόλεως παρουσιάζουν αμφότεροι σημάδια μεσοποταμιακής επιρροής. Το εμπόριο με τη Χαναάν είχε ως αποτέλεσμα να αναπτυχθούν αιγυπτιακές αποικίες στο σημερινό νότιο Ισραήλ και οι επιρροές των Χαναανιτών μπορούν να προσδιοριστούν μέσω της κεραμικής αυτής της περιόδου. Οι κοινότητες αναπτύχθηκαν και άκμασαν με το εμπόριο και οι πληθυσμοί τόσο της Κάτω όσο και της Άνω Αιγύπτου αυξήθηκαν.

Συμφωνα με ορισμενους μελετητες, οι τρεις τελευταιοι βασιλεις της Πρωτοδυναστικης Περιοδου ηταν ο Σκορπιος Α΄, ο Σκορπιος Β΄ και ο Κα.

Οι μικρές κοινότητες από πλινθόκτιστα σπίτια και κτίρια εξελίχθηκαν σε μεγαλύτερα αστικά κέντρα, τα οποία σύντομα επιτέθηκαν το ένα στο άλλο πιθανότατα για εμπορικά αγαθά και προμήθειες νερού. Οι τρεις σημαντικότερες πόλεις-κράτη της Άνω Αιγύπτου αυτή την εποχή ήταν η Thinis, η Naqada και η Nekhen. Η Thinis φαίνεται ότι κατέκτησε τη Naqada και στη συνέχεια απορρόφησε τη Nekhen. Αυτοί οι πόλεμοι διεξήχθησαν από τους Βασιλιάδες Σκορπιούς, η ταυτότητα των οποίων αμφισβητείται. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, οι τρεις τελευταίοι βασιλείς της Πρωτοδυναστικής Περιόδου ήταν ο Σκορπιός Α΄, ο Σκορπιός Β΄ ή ο Κα (επίσης γνωστός ως "Σεκέν", που είναι τίτλος και όχι όνομα) πριν ο βασιλιάς Νάρμερ κατακτήσει και ενοποιήσει την Κάτω και την Άνω Αίγυπτο και ιδρύσει την πρώτη δυναστεία.

Ο Νάρμερ ταυτίζεται σήμερα συχνά με τον βασιλιά που είναι γνωστός ως Μήνης από τη χρονολογία του Μανέθοντα, αλλά ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι καθολικά αποδεκτός. Το όνομα του Μήνης συναντάται μόνο στη χρονολογία του Μανέθωνα και στον "Κανόνα του Τορίνο", ενώ ο Νάρμερ έχει ταυτοποιηθεί ως πραγματικός αιγύπτιος ηγεμόνας μέσω της ανακάλυψης της παλέτας Νάρμερ, ενός χρονοδείκτη που φέρει το όνομά του και του τάφου του. Ο Μήνης λέγεται ότι κατέκτησε τις δύο χώρες της Αιγύπτου και έχτισε την πόλη Μέμφιδα ως πρωτεύουσά του, ενώ ο Νάρμερ φέρεται να ένωσε ειρηνικά τις δύο χώρες. Ωστόσο, αυτό είναι ένα περίεργο συμπέρασμα, καθώς ένας βασιλιάς που αναγνωρίζεται σίγουρα ως Νάρμερ απεικονίζεται στην παλέτα Νάρμερ, μια ενεπίγραφη πλάκα μήκους 64 εκατοστών, ως στρατιωτικός ηγέτης που κατακτούσε τους εχθρούς του και υποδούλωνε τη χώρα.

Δεν έχει επιτευχθεί συναίνεση σχετικά με το ποιος από αυτούς τους ισχυρισμούς είναι ο ακριβέστερος ή αν οι δύο βασιλείς ήταν στην πραγματικότητα το ίδιο πρόσωπο, αλλά οι περισσότεροι μελετητές ευνοούν την άποψη ότι ο Νάρμερ είναι ο "Μένες" του έργου του Μανέθωνα. Υποστηρίζεται επίσης ότι ο Νάρμερ ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Προδυναστικής Περιόδου και ο Μήνης ο πρώτος της Πρώιμης Δυναστικής και, επιπλέον, ότι ο Μήνης ήταν στην πραγματικότητα ο Χορ-Αχα, που αναφέρεται από τον Μανέθοντα ως διάδοχος του Μήνης. Όποια και αν είναι η περίπτωση, μόλις ο μεγάλος βασιλιάς (Νάρμερ ή Μήνης) ένωσε τις δύο χώρες της Αιγύπτου, εγκαθίδρυσε μια κεντρική κυβέρνηση και ξεκίνησε η εποχή που είναι γνωστή ως Πρώιμη Δυναστική Περίοδος, η οποία θα δρομολογούσε έναν πολιτισμό που θα διαρκούσε τα επόμενα τρεις χιλιάδες χρόνια.

Βιβλιογραφία

Η Εγκυκλοπαίδεια Παγκόσμιας Ιστορίας είναι συνεργάτης της Amazon και κερδίζει προμήθεια για τις αγορές βιβλίων που πληρούν τις προϋποθέσεις.

σχετικά με το μεταφραστή

Athanasios Fountoukis
Ένας ιστορικός, ο οποίος απέκτησε πτυχίου στην Ιστορία και Εθνολογία στην Ελλάδα και μεταπτυχιακό στην Αρχαία Ιστορία στην Ολλανδία. Βρίσκει ενδιαφέρουσα την ιστορία των ναυτιλιακών και νομαδικών κουλτουρών.

σχετικά με το συγγραφέα

Joshua J. Mark
Ανεξάρτητος συγγραφέας και πρώην καθηγητής Φιλοσοφίας μερικής απασχόλησης στο Marist College της Ν. Υόρκης. Ο Joshua J. Mark έχει ζήσει στην Ελλάδα και τη Γερμανία και έχει ταξιδέψει εκτενώς στην Αίγυπτο. Έχει διδάξει ιστορία, έκθεση, λογοτεχνία, και φιλοσοφία σε πανεπιστημιακό επίπεδο.

Αναφέρετε αυτή την εργασία

Στυλ APA

Mark, J. J. (2016, January 18). Προδυναστική Περίοδος στην Αίγυπτο [Predynastic Period in Egypt]. (A. Fountoukis, Μεταφραστής). World History Encyclopedia. Ανακτήθηκε από https://www.worldhistory.org/trans/el/1-14292/

Στυλ Σικάγο

Mark, Joshua J.. "Προδυναστική Περίοδος στην Αίγυπτο." Μεταφράστηκε από Athanasios Fountoukis. World History Encyclopedia. Τελευταία τροποποίηση January 18, 2016. https://www.worldhistory.org/trans/el/1-14292/.

Στυλ MLA

Mark, Joshua J.. "Προδυναστική Περίοδος στην Αίγυπτο." Μεταφράστηκε από Athanasios Fountoukis. World History Encyclopedia. World History Encyclopedia, 18 Jan 2016. Ιστοσελίδα. 14 Jun 2024.