İkinci Kıta Kongresi, Amerikan Bağımsızlık Savaşı esnasında On Üç Koloni'yi ve daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'ni idare eden delegelerden oluşan bir heyettir. Mayıs 1775'teki ilk oturumundan Mart 1781'deki dağılmasına kadar Kongre, savaş çabalarına nezaret etmiş, Amerikan İstiklal Beyannamesi'ni ve Konfederasyon Maddeleri'ni kabul etmiş ve Fransa ile bir ittifak sağlamıştır.
Birinci Kongre
Büyük Britanya ile 13 Kuzey Amerika kolonisi arasındaki anlaşmazlık, 1760'ların ortalarında Şeker Yasası (1764), Damga Yasası (1765) ve Townshend Yasaları'nın (1767-68) kabul edilmesiyle başladı. İngiliz Parlamentosu'nca kabul edilen bu politikalar, her biri bir öncekinden daha ağır olarak değerlendirilen Amerikan kolonilerine doğrudan vergiler koydu; mesela Damga Yasası, hukuki mukaveleler, gazeteler ve oyun kağıtları gibi bütün kağıt evraklara vergi koyarken, Townshend Yasaları cam, boya, kağıt ve çay gibi mahsullere vergi koydu. Koloniciler, bu vergilere "İngiliz olarak haklarını" ihlal ettiklerini ileri sürerek itiraz ettiler. İngiliz anayasasının, kralın bütün tebaası için kendi kendine vergilendirme hakkını garanti altına aldığını müdafaa ettiler. Koloniciler Parlamento'da temsil edilmediği için, Parlamento'nun onları vergilendirmeye yönelik herhangi bir teşebbüsü bu hakkı ihlal ediyordu. Parlamento, bu endişeye 1766'da "her halükarda" koloniler adına yasama yapma hakkına sahip olduğunu ilan eden Beyanname Yasası'nı çıkararak cevap verdi (Middlekauff, 118).
Artan gerginlikler kolonilerde, bilhassa da Hürriyet'in Oğulları olarak bilinen bir grup kışkırtıcının vergi memurlarını ve diğer kraliyet temsilcilerini hedef aldığı Boston, Massachusetts kasabasında isyanlara yol açtı. 1768'de Parlamento nizamı tesis etmek için Boston'a asker gönderdi ve sonuçta dokuz İngiliz askerinin Bostonlu protestoculardan oluşan bir kalabalığa ateş açması ve beşini öldürmesiyle Boston Katliamı (5 Mart 1770) gerçekleşti. Vaziyet, Hürriyet'in Oğulları'nın Parlamento'nun çay vergisini protesto etmek için 16 Aralık 1773'te Boston Limanı'nda bağlı üç ticaret gemisine binip 342 sandık İngiliz Doğu Hindistan Şirketi çayını suya dökmesiyle daha da tırmandı. Boston Çay Partisi, Parlamento'yu öfkelendirdi ve Parlamento, daha sonra Katlanılamaz (Tahammül Edilemez) Yasalar olarak bilinecek bir dizi intikamcı politikayla bu küstah kolonileri cezalandırmaya karar verdi. Bu politikalar arasında Boston Limanı'nın kapatılması ve Massachusetts kolonisinde kendi kendini idarenin sınırlandırılması da vardı. Diğer koloniler, Katlanılamaz Yasaları toplu anayasal haklarına bir saldırı olarak görerek Massachusetts ile dayanışmalarını dile getirdiler; Eylül 1774'te, on üç koloniden on ikisinden gelen delegeler, bir cevap koordine etmek üzere Birinci Kıta Kongresi için Philadelphia, Pensilvanya'da toplandı.
Birinci Kongre yaklaşık iki ay boyunca toplandı. Virginialı Peyton Randolph'u reis seçtikten sonraki ilk eylemi, Yeni İngiltere milislerinin İngiliz askerleriyle savaşa hazırlanmalarına izin veren Suffolk Kararları'nı kabul etmek oldu. Ardından Kongre, Katlanılamaz Yasaları iptal edilene dek İngiliz mallarını boykot etmeyi kabul etti ve bazı delegeler, Büyük Britanya Kralı III. George'a (hükümdarlık dönemi 1760-1820) ve İngiliz halkına şikayetlerini açıklayan maruzatlar hazırladılar. Birinci Kongre, vaziyet düzelmezse azalarının ertesi Mayıs ayında yeniden toplanacağı anlayışıyla 26 Ekim 1774'te dağıldı. Nitekim vaziyet kötüleşmeye devam etti; İkinci Kıta Kongresi Philadelphia'daki State Hall'da (daha sonra Bağımsızlık Salonu) toplandığında, Lexington ve Concord Muharebeleri gerçekleşmiş ve Amerikan Bağımsızlık Savaşı başlamıştı.
Savaş Zamanı Hükümeti
Savaşın başında, İkinci Kıta Kongresi, On Üç Koloni'yi bir arada tutan tek meclisti ve bu da onları geçici bir savaş zamanı hükümetinin mesuliyetlerini üstlerini almaya yönlendirdi. Lakin savaş çabalarını yönlendirebilmesi için bir reise ihtiyacı vardı; 10 Mayıs 1775'te Peyton Randolph bu vazifeye tekrar seçildi, ancak hastalığı onu iki hafta sonra istifa etmeye zorladı. Yerine, uzun zamandır Vatanseverlik hareketinin yüzü olarak tanınan Bostonlu zengin tüccar John Hancock getirildi. Pennsylvania'dan İrlanda doğumlu Charles Thomson, Kongre'nin bütün varlığı boyunca elinde tuttuğu bir vazife olan Kıta Kongresi sekreteri olarak tasdik edildi. Kongre'nin geri kalanı, ilkin on üç koloninin on ikisinden gelen 56 delegeden oluşuyordu; Birinci Kongre'ye delege göndermemiş olan Georgia, İkinci Kongre'ye de Temmuz 1775'e kadar delege göndermedi ve bu tarihten itibaren kongre azası sayısı yaklaşık 60'a yükseldi. Kongre'de vazife yapan delege sayısı, bazı azaların seçilip vazifeden alınması, ölmesi veya kendi istekleriyle ayrılması yüzünden Kongre'nin varlığı boyunca dalgalanmalar gösterdi; ancak herhangi bir zamanda vazife yapan delege sayısı genelde 60 civarında seyretti. 1774 ile 1789 yılları arasında Kıta Kongresi ve halefi Konfederasyon Kongresi'nde toplam 342 kişi vazife yaptı.
Başkan ve sekreter tasdiklendikten sonra, İkinci Kıta Kongresi dikkatini savaşa çevirdi. Bu noktada (Mayıs 1775), Boston Kuşatması başlamıştı; yaklaşık 15.000 Yeni İngiltere milisi, Boston'da düzenli bir İngiliz ordusunu tuzağa düşürmüştü. Kongre, 15 Mayıs'ta, kolonilerin geri kalanını askeri hazırlık vaziyetine getiren ve kendi milislerini çatışmaya hazırlamalarını isteyen bir karar aldı. Aynı zamanda, Boston dışındaki Yeni İngiltere ordusunu desteklemek üzere Pensilvanya, Maryland ve Virginia'dan birkaç tüfek bölüğü topladı. Haziran ayında Kongre, Kıta Ordusu olarak yeniden tertiplenen Yeni İngiltere ordusunu "kabul etti". Fransız ve Kızılderili Savaşı'ndaki (1754-1763) tecrübesiyle kolonilerdeki en tecrübeli ordu subaylarından biri olan Virginialı aristokrat George Washington, Kongre'nin yeni ordusunu idare edecek kaide ve talimatnameleri hazırlayacak bir komiteye riyaset etmek üzere tayin edildi. 15 Haziran'da Washington, bu ordunun başkumandanı; dört tümgeneral ve sekiz tuğgeneral de kendisine bağlı olarak vazife yapmak üzere seçildi.
22 Haziran'da Kongre, savaşı finanse etmek için 2.000.000 dolar kıymetinde banknot basmaya karar verdi ve talihsiz Kıta Avrupası para birimi olan kâğıt banknotların üretimine başladı. Paul Revere, ilk banknotların plakalarını kazıdı ve Kongre, bunları basmak için Philadelphia'da Kuzey Amerika Bankası'nı kurdu. Ekim ayında Kongre ayrıca bir Kıta Donanması'nın kurulmasını tasdik etti ve iki ay sonra 13 fırkateynin inşasına izin verdi.
Bu arada, Kongre sıfırdan bir Harbiye Nezareti'ne benzer bir şey yaratmaya çalışırken, savaş tırmanmaya devam etti. Boston'ın dışında, kanlı Bunker Hill Muharebesi (17 Haziran) yaşandı ve Amerikalıların New York'taki Fort Ticonderoga'yı ele geçirdiği haberi (10 Mayıs) kısa süre sonra Philadelphia'ya ulaştı. Bu zaferlerin haberi, Kongre'yi, Kanadalıları "İngiliz zulmünün ortak mağdurları" olarak değerlendirerek, Britanya'nın Quebec Eyaleti'ni (Kanada) isyana 14. koloni olarak resmen davet etmeye cesaretlendirdi (Middlekauff, 286). Kanadalılar cevap vermediğinde, Kongre, Amerikalıların Quebec'i işgaline izin verdi; işgal nihayetinde mağlubiyetle neticelense de, Kongre'nin tamamen müdafaa maksatlı bir savaş yürüttüğüne dair ısrarını sorgulattı.
Birçok delege, Britanya ile mutabakatın hâlâ mümkün olduğuna inanıyordu. Kongre, 5 Haziran 1775'te Zeytin Dalı Dilekçesi'ni kabul etti. Pensilvanya'dan John Dickinson tarafından kaleme alınan maruzat, kolonilerin kralın sadık tebaası olarak kalma isteklerini teyit ediyor ve Parlamento tarafından yaratılan sorunlara barışçı bir çözüm bulma isteklerini dile getiriyordu. Lakin Kongre, kolonicilerin Britanya'ya karşı savaşmanın neden gerekli hale geldiğini açıkladığı Silahlanmanın Sebepleri ve Lüzumu Beyannamesi'ni kabul ettiğinde, Zeytin Dalı Dilekçesi biraz samimiyetsiz göründü. İddiaya göre Thomas Jefferson, çok radikal bulunan bir ilk taslak yazmış ve bu da Kongre'nin Dickinson'ı daha mutedil bir versiyon yazmak üzere tayin etmesine yol açmıştır. Bu beyanname ve Bunker Hill haberleri, Kral III. George'un Zeytin Dalı Dilekçesi'ni hemen reddetmesine yol açtı; bunun yerine kral, On Üç Koloni'nin Kraliyet Tac'ına karşı isyan halinde olduğunu resmen ilan ettiği İsyan Beyannamesi'ni yayınlamıştır. Sonrasında Kongre, Britanya ile uzlaşmak için başka bir teşebbüste bulunmamıştır.
İstiklalin İlanı
Aralık 1775'e gelindiğinde Amerikalılar, kralın kendilerini isyancı olarak kınadığını ve daha fazla İngiliz askerinin onları ezmek için yolda olduğunu öğrenmişlerdi. Bir ay önce bile Britanya'dan tam bağımsızlık düşünülemezken, birçok kolonici bunun geriye kalan tek hareket tarzı olabileceği gerçeğiyle yüzleşmişti. Ocak 1776'da, halkın istiklal arzusu, Thomas Paine'in çığır açan broşürü Sağduyu ile alevlendi. Broşür, Britanya Krallığı ile bağları koparmak için muhtelif argümanlar sunuyor ve şu ifadeyle sona eriyordu: "Mutabakat artık yanıltıcı bir hayal" (Middlekauff, 325). Kongre içinde, Massachusettsli Adams'lar ve Virginialı Lee'ler liderliğindeki bir grup, diğer delegelere bağımsızlık için lobi faaliyetlerinde bulunmaya başladı. Argümanlarından biri, Avrupalı güçlerin, bilhassa da Fransa'nın, koloniler Britanya İmparatorluğu'ndan bağımsız olmadıkça isyana askeri yardımda bulunmayı düşünmeyeceğiydi.
1776 baharında Kongre, kolonileri istiklale hazırlamaya başladı. Nisan ayı başlarında, hararetli münakaşaların ardından Kongre, koloni ticaretini Britanya hariç bütün dünyaya açma kararı aldı. Ardından, 10 Mayıs'ta, bağımsızlığı desteklemeyen bir hükümete sahip herhangi bir koloninin bağımsızlığı destekleyen bir hükümet kurmasını tavsiye eden bir karar aldı. Beş gün sonra, John Adams tarafından kaleme alınan bu karara, her koloni hükümetinin Britanya Krallığı'na olan bağlılıklarından resmen vazgeçmesini talep eden bir önsöz ilave etti. Elbette, Kongre içinde bağımsızlığa doğru atılan bu adımlara direnen bir grup hâlâ vardı, ancak Adams-Lee bağımsızlık grubu ivme kazandıkça bu grup hızla küçülüyordu. 7 Haziran 1776'da Virginialı Richard Henry Lee şu teklifi verdi:
Bu Birleşik Koloniler, özünde hür ve müstakil Devletlerdir; Britanya Krallığı'na olan bütün bağlılıklarından muaf tutulmuşlardır ve Büyük Britanya Devleti ile aralarındaki bütün siyasi bağ tamamen ortadan kaldırılmıştır ve kaldırılmalıdır (Middlekauff, 331).
Lee'nin teklifi sonraki iki gün boyunca münakaşa edildi; bazı delegeler, orta kolonilerin "henüz Britanya bağlantısına veda etmek için olgunlaşmadığına" inanarak istiklali ilan etmek için henüz çok erken olduğunu düşünürken, Adams-Lee grubu, halkın "bizim yolu açmamızı" sabırsızlıkla beklediğini ileri sürerek bu görüşe katılmadı (ibid). Kongre nihayetinde oylamayı 1 Temmuz'a tehir etmeye karar verdi; bu arada, Lee'nin teklifi kabul edilirse bir istiklal beyannamesi hazırlamak üzere bir komite oluşturuldu. Komite, Benjamin Franklin, John Adams, Roger Sherman, Robert R. Livingston ve Thomas Jefferson'dan oluşuyordu ve Jefferson yazıların çoğunu yazmıştı. Komite çalışmalarını 28 Haziran'da tamamladı; o zamana kadar New York hariç tüm koloni hükümetleri, kongre delegelerine bağımsızlığı tasdik etme otoritesi vermişti. 1 Temmuz'da istiklal oylaması kahir ekseriyetle geçti ve İstiklal Beyannamesi 4 Temmuz'da kabul edildi. Amerika Birleşik Devletleri böylece doğmuştu.
Savaşın Nezareti
İstiklal ilan edildikten sonra, Kıta Kongresi Amerika Birleşik Devletleri'nin geçici hükümeti vazifesini üstüne aldı, ancak kısa zaman sonra Kongre'nin bağımsız bir milletin hükümeti statüsünün uzun sürmeyeceği anlaşıldı. Ağustos 1776'da İngilizler, Long Island Muharebesi'nde Washington'ın ordusunu mağlup ve birkaç hafta sonra New York'u işgal etti. 11 Eylül'de, bir kongre heyeti, sulh şartlarını görüşmek üzere Staten Island'da İngilizlerle bir araya geldi, ancak İngilizler müzakerelerin ön şartı olarak bağımsızlıktan vazgeçmeyi talep edince müzakereler kısa zamanda kesintiye uğradı. Sir William Howe kumandasındaki İngiliz ordusu, Kıta Ordusu'nu New Jersey üzerinden kovalamaya başladı; hastalık, firar ve askerlik hizmetlerinin sona ermesi, Amerikan ordusunun Aralık ayına kadar 3.000'in altına düşmesine neden oldu. İngiliz ordusunun çok yakın olduğundan korkan Kongre, Philadelphia'yı tahliye ederek daha güvenli bir yer olan Baltimore, Maryland'e taşındı.
Kafi miktarda askeri olmadığını fark eden Washington, Kongre'den daha fazla tabur toplamasını istedi. Kongre, 27 Aralık 1776'da Washington'a "Amerika Birleşik Devletleri'nin herhangi birinden veya tamamından on altı piyade taburu toplama ve yetiştirme", "tuğgeneral rütbesindeki bütün subayları vazifeden alma ve tayin etme", "halk satmazsa ordunun kullanımı için ne isterse alma" ve "Amerikan davasına karşı çıkan" herkesi tevkif etme selahiyeti veren bir kararname yayınlayarak bu teklifi kabul etti (Boatner, 1170-71). Birçok kişi bunu, Kongre'nin Washington'a diktatörlük otoritesi vermesi olarak gördü; ancak bu, Washington'ın devamlı olarak Kongre'ye başvurmak zorunda kalmadan ordusunu daha serbestçe kurmasına imkan sağladı. O kış Washington, Trenton Muharebesi'nde (26 Aralık) ve Princeton Muharebesi'nde (3 Ocak 1777) iki mühim zafer kazandı ve Kongre'nin Philadelphia'ya dönmesini sağladı.
Eylül 1777'de, İngilizler Philadelphia'yı ele geçirince Kongre bir kere daha şehri boşaltmaya mecbur kaldı; Kongre, Haziran 1778'de İngilizler Philadelphia'yı boşaltana kadar kaldığı Pensilvanya, York'ta ikamet etmeye başladı. Bu zaman zarfında Kongre, son mağlubiyetlerden Washington'ı mesul tuttu; birkaç delege, General Horatio Gates'i Washington'ın yerine geçirmek için komplo kurdu; bu komplo daha sonra Conway Kabal'ı olarak anıldı. Mamafih Washington, Kongre'de kafi miktarda desteği toplayarak yerine geçecek oyu kazanmayı başardı.
Konfederasyon Maddeleri
Bu arada Kongre, dış yardım sağlamak için Avrupa'ya Arthur Lee, Silas Deane ve Benjamin Franklin de dahil olmak üzere birkaç komisyon azası göndermişti. Bu komisyon azaları, Fransa Krallığı'ndan kolayca mali yardım alabiliyordu. Yedi Yıl Savaşları'ndaki (1756-1763) Fransa'nın mağlubiyetinin intikamını almak isteyen Fransız Hariciye Nazırı Comte de Vergennes, Amerikalılara gizlice para, silah ve askerlerini eğitmeleri için subaylar sağladı. Amerikalılar, Saratoga Muharebeleri'nde (sonbahar 1777) İngiliz ordusuna karşı zafer kazanınca, Fransa, Kongre ile muhtemel bir ittifak hakkında müzakerelere başladı. Kongre, Fransız ittifakını 4 Mayıs 1778'de tasdikledi ve Fransa savaşa girdi.
Aynı zamanda Kongre, bir yıldan fazla süren münakaşaların ardından 15 Kasım 1777'de Konfederasyon Maddeleri'ni (Articles of Confederation) kabul etti ve tasdik için eyaletlere gönderdi. Yeni ülke için bir anayasa vazifesi görmesi hedeflenen Maddeler, eyaletlerin hakimiyetini korumak maksadıyla zayıf bir merkezi hükümet kuruyordu. Kongre, eyaletlerin Maddeleri tasdik etmesini beklerken, yürüttüğü bütün dış politika ve mevzuatın temeli olarak Maddeler'i kullandı. Ancak eyaletler Maddeler'i hemen tasdik etmedi; en büyük endişelerden biri, Maddeler'in küçük eyaletleri büyük olanların tiranlığına karşı güçsüz bırakacağıydı. Şubat 1779'a gelindiğinde, on üç eyaletten on ikisi Maddeler'i tasdik etmemiş ve Maryland tek başına kalmıştı.
Bu arada Kongre yeni bir dizi meseleyle karşı karşıyaydı. Para birimi olan 'Continental' hızla değer kaybetmişti; Ocak 1779'a gelindiğinde ise nominal değerinin %90 altına düşmüş ve bu da yaygın bir enflasyona yol açmıştı. Netice olarak, Kıta Avrupası askerleri, başlangıçta umumi olarak ödenmeyen maaşlarından bıktılar ve vatandaşlar, mallarını Amerikalılara değersiz "Kıta Avrupası" karşılığında satmak yerine, gerçek sert para karşılığında İngilizlere satmayı tercih ettiler. Nitekim, "bir kıta parasına değmez" ifadesi yaygın bir tabir haline geldi (Boatner, 275). 1781'de Kıta Avrupası parası kullanımdan kaldırıldı. Kongre ayrıca, Charleston Kuşatması (29 Mart - 12 Mayıs 1780) ve Camden Muharebesi (16 Ağustos 1780) gibi Güney'deki bir dizi mağlubiyetle de uğraşmaya mecbur kaldı. Kongre'nin güney kumandanlığı için kendi tercihi olan Horatio Gates mağlubiyete uğrayınca, Kongre Washington'ın yerine birini seçmesine izin verdi; Washington'ın tercihi General Nathanael Greene daha ziyade muzaffer oldu.
Fesih
Şubat 1781'de Maryland, 1 Mart'ta yürürlüğe giren Konfederasyon Maddeleri'ni nihayet tasdik etti. İkinci Kıta Kongresi bu sebeple dağıtıldı ve yerine, Amerika Birleşik Devletleri'ni Maddeler uyarınca idare eden Konfederasyon Kongresi kuruldu. Aynı yılın ilerleyen dönemlerinde Washington, Yorktown Kuşatması'nda (28 Eylül - 19 Ekim 1781) Lord Charles Cornwallis'in İngiliz ordusunu teslim olmaya mecbur ederek Bağımsızlık Savaşı'nın aktif kısmını sona erdirdi. 3 Eylül 1783'te, Ocak 1784'te Kongre tarafından tasdik edilen Paris Antlaşması'nın imzalanmasıyla savaş resmen sona erdi.
Konfederasyon Kongresi, Amerika Birleşik Devletleri'nin yasama organı olarak faaliyet göstermeye devam etti. Esasen İkinci Kıta Kongresi'nin devamı vasfına sahipti; hem yasama hem de yürütme selahiyetine malik tek meclisli bir organdı. Ancak 1787'de, Konfederasyon Maddeleri ile alakalı meseleler, Philadelphia'da toplanan Amerika Birleşik Devletleri Anayasa Konvansiyonu'na yol açtı ve burada Maddeler'in Amerika Birleşik Devletleri Anayasası ile değiştirilmesine karar verildi. Anayasa, eyaletlerce tasdik edildikten sonra 4 Mart 1789'da yürürlüğe girdi ve Konfederasyon Kongresi dağıtıldı. Yerine, Temsilciler Meclisi ve Senato'dan oluşan ve yalnız yasama fonksiyonuna sahip iki meclisli bir organ olan Amerika Birleşik Devletleri Kongresi getirildi. Kongre'nin bu versiyonu, Amerika Birleşik Devletleri federal hükümetinin yasama organı olarak bugün de kullanılmaktadır. Lakin modern Kongre, varlığını, birçok kusuruna rağmen Amerika Birleşik Devletleri'ni en belirsiz zamanlarının birinde idare eden İkinci Kıta Kongresi'ne borçludur.
