Çin savaş alanlarının vazgeçilmez unsurları olan vızıldayan oklar, güçlü arbalet okları, saplanan kılıçlar ve savrulan baltalar göz önüne alındığında, askerlerin zırh ve kalkanlarla kendilerini mümkün olan en iyi şekilde korumaya çalışmaları şaşırtıcı değildir. Metal eklentili deri tunikler, bronz veya demir miğferler ve vernikli deri kalkanlar, bir askerin üzerine gelen mermilerin ve keskin bıçakların en azından bir kısmını savuşturmaya yardımcı oluyordu. Atlar da benzer şekilde korunuyordu; atın ve binicinin tamamen zırhla kaplı olduğu ağır süvariler, daha sonraki Çin ordularının bir özelliği haline geldi.
Erken Dönem Zırhlar
Çin savaş tarihindeki zırhların geçmişini ve gelişimini kesin olarak tespit etmek, kullanılan malzemelerin genellikle dayanıksız (organik) doğası nedeniyle zordur; ancak yazılı kaynaklardaki açıklamalar, duvar resimleri ve çömlek figürinler gibi sanat eserlerindeki tasvirlerle günümüze ulaşan metal parçalar, başlıca gelişmelerin yeniden kurgulanmasına yardımcı olmaktadır. Zırhları tam olarak kimlerin, ne zaman giydiği ise bir başka tartışma konusudur. Savaşan Devletler Dönemi’ne (MÖ yaklaşık 481-221) ait askeri incelemeler, her kademeden subayın zırh giydiğini öne sürmektedir. Aynı kaynaklar, komutanların zırhları depolama çantalarında tuttuğuna ve birliklere dağıttığına dair atıflar içerse de, en azından sıradan zorunlu piyadelerin bir kısmının muhtemelen kendi zırhlarını temin etmesi gerekiyordu. Bu durum açıkça kişilerin imkanlarına bağlıydı ve çiftçi oldukları göz önüne alındığında, çoğu asker için bunun gerçekçi bir ihtimal olması pek mümkün değildi.
Çin’deki ilk zırhlar Neolitik Dönem’de hayvan derilerinden yapılmıştır. Bunlar muhtemelen yeni işlevleri için çok fazla uyarlanmamıştı ve büyük olasılıkla silah darbelerini savuşturmaktan ziyade etkileyici görünmek amacı taşıyordu. Shang Hanedanlığı’ndan itibaren (yaklaşık MÖ 1600-1046) deri, özel dikim zırhların yapımında kullanılmaya başlandı ve yüzyıllar boyunca popüler bir tercih olmaya devam etti. Derinin en yaygın kaynağı sığır derisiydi, ancak manda ve gergedan derilerinin de kullanıldığı kayıtlara geçmiştir (Sumatra gergedanı MÖ 5. yüzyıldan önce Çin’de yaygın olarak bulunuyordu). Tabaklanıp sertleştirilen deri, Tunç Çağı silahlarını savuşturabilecek kadar dayanıklıydı ve savaşçının göğsünü ve sırtını korumak için iki parça bir hâlinde tasarlanmıştı.
Bazen kabuk parçaları ek bir koruma katmanı olarak kullanılırdı ve yüksek boyun koruyucularına sahip zırh kalıntıları da bulunmaktadır. Zırhlar sıklıkla boyanıyordu; genellikle kırmızı, sarı, beyaz, siyah ve mavi renkler tercih edilirdi. Bazıları metal kabartmalarla ve korkutucu mitolojik yaratıklar, kaplanlar ya da iblis maskeleri tasvirleriyle süslenmişti.
Kalkanlar
Kalkanlar Shang Dönemi’nde, hatta daha öncesinde de kullanılmaktaydı. Erken dönem kalkanlar daha büyüktü, bunun sebebi muhtemelen o dönemin vücut zırhlarının, sonraki versiyonlara kıyasla daha az etkili olmasıydı. Bazıları bronz plakalar ve deriyi birleştirirken, daha ilkel versiyonlar hasır örgü, iç içe geçirilmiş bambu ya da sazlar, ahşap çıtalar veya hayvan derilerinden yapılıyordu. Deri ya da katmanlı kumaş malzeme, ahşap veya bambu bir iskelet üzerine gerilir ve ardından ağırlığı önemli ölçüde artırmadan ek dayanıklılık sağlamak için verniklenirdi. Kalkanlar iki boyutta üretilirdi: piyadeler için daha küçük bir versiyon ve savaş arabası sürücüleri için bir insanın boyunu kaplayabilecek kadar büyük bir versiyon. Piyade kalkanı tek elle tutuluyordu ve mezarlarda bulunan kalıntılar, bunların yaklaşık dikdörtgen biçiminde olduğunu, ortasından hafif dışa doğru kavis bulunduğunu, merkezde tek bir dikey tutamağa sahip olduğunu ve yaklaşık 70 x 80 cm ölçülerinde yapıldığını göstermektedir.
Miğferler
Bir askerin başı, başlangıçta rattandan ya da deriden, daha sonraki dönemlerde ise bronzdan yapılmış miğferlerle korunuyordu. Bunlar genellikle kulağın üst kısmını örten, enseyi koruyan ve tepesinde basit, alçak bir sorguç bulunan küresel tipte miğferlerdi. Bazı metal miğferlerde, kalkanlarda kullanılanlara benzer stilize çıkıntılar ve oymalar yer almaktaydı. Bronz miğferler, darbeleri yumuşatmak ve konfor sağlamak için daha yumuşak bir malzeme ile astarlanırdı; bu miğferlerin ağırlığı ortalama 2-3 kilodur. Miğferler yalnızca hafif mermileri ve sıyırıcı kılıç darbelerini sektirebiliyordu; ok uçları ve kılıçlardan kaynaklanan yaraları kanıtlayan yeterli miktardaki iskelet kalıntısı, zırhın Çin savaş tarihinin erken dönemlerinde genel olarak pek de etkili olmadığını göstermektedir.
Zhou ve Qin Zırhları
Zhou Hanedanlığı'nın ortalarına gelindiğinde (MÖ 1046-256); deri kayışlar, kenevir ipi veya perçinlerle birbirine tutturulan, üst üste binmiş küçük deri dikdörtgenlerden yapılan ve tunik formuna getirilen daha esnek bir zırh geliştirildi. Her bir deri parçası tabaklama ve vernikleme işlemleriyle sertleştiriliyordu. Bu zırh tipi, Qin Hanedanlığı'nın (MÖ 221-206) ilk imparatoru Shi Huangdi'nin mezarında bulunan Toprak Askerler (Terracotta Army) savaşçılarının tipik zırhlarıdır. Toprak askerler, bazıları kasık bölgesini korumak için uzatılmış parçalara sahip olan yedi farklı tipte zırhlı tunik sergilemektedir. Deriye alternatif olarak küçük bronz dikdörtgenler veya bronz ve derinin katmanlı bir birleşimi de kullanılırdı. Doğal olarak, maddi imkânı olan birçok asker, zırhlarını daha etkileyici göstermek amacıyla değerli metaller, fildişi ve gergedan boynuzundan yapılmış ek süslemelerle donatıyordu.
Han Dönemi Zırhları
Özellikle Han Hanedanlığı’ndan (MÖ 206 - MS 220) itibaren arbaletin daha yaygın kullanılmaya başlaması ve ateş gücünün artmasıyla birlikte, demir, vücut zırhlarında giderek daha fazla kullanılmaya başladı. Yine, küçük plakalar dikilerek veya perçinlenerek, üst kolların dış kısmını da koruyan yarı esnek bir tunik oluşturuluyordu. Demir aynı zamanda kalkanları güçlendirmek ve miğfer yapmak için de kullanılıyordu. Bu dönemin miğferleri, boynu korumak için aşağı sarkan bir bölüme sahip başlık benzeri bir şekil aldı; ancak Han dönemi askerî incelemelerinde demir yüz maskelerinden atıfta bulunulsa da, yüz için hâlâ herhangi bir koruma sağlamıyordu.
Bir diğer gelişme ise belirli asker türleri için özel zırhlar tasarlanmasıydı. Savaş arabalarının içindeki iki ya da üç askerin yüksek hareket kabiliyetine ihtiyacı olmadığından, onların zırhları daha ağır ve hantal olabiliyordu; ancak bunun karşılığında daha fazla koruma sağlıyordu. Mızrak ve kargı (balta ve mızrak karışımı) gibi silahları kullanabilmeleri için kollar serbest bırakıldığı sürece, vücudun neredeyse tamamı zırhla kaplanabiliyordu. Öte yandan piyadelerin sadece, savaş meydanında hızlı hareket etmelerine olanak tanıyan kısa tunikleri ve daha basit bacak koruyucuları vardı. MÖ 4. yüzyıldan itibaren savaş arabalarının yerini almaya başlayan süvariler ise geleneksel olarak kargı ve yay ile hafif bir şekilde donatılmışlardı; bu nedenle serbestçe hareket edebilmeleri ve hareket halindeyken ilkel eyerleri üzerinden ateş edebilmeleri için giysilerinin hafif ve hareketlerini kısıtlamayan türden olması gerekiyordu.
At Zırhları
Atların sahip olduğu koruma, eğer varsa, yalnızca boyunlarının alt kısmından sarkan deri bir örtü ve bazen de yan taraflarına serilen bir kaplan postuyla sınırlıydı. Üzenginin icadıyla birlikte, MS 4. yüzyıldan itibaren ağır süvari birliklerinin kurulması mümkün hâle geldi. Bu katafrakt süvarilerde hem binici hem de at baştan ayağa zırhla kaplanıyordu ve bu durum döneme ait çömlek figürinlerde açıkça görülebilmektedir.Bu tür ağır süvarilerin devasa ağırlığı, pratik anlamda kullanımlarını zorlaştırıyordu; bu nedenle, soylu şövalyelerden oluşan küçük bir birlik Orta Çağ'ın derinliklerine kadar varlığını sürdürse de, Tang Dönemi’nde (MS 618-907) daha hafif ve daha hızlı süvarilere geri dönüldü.
Sonraki Dönem Zırhlar
Sui Hanedanlığı (MS 581-618) ve onu takip eden Tang Hanedanlığı dönemlerinde, "kordon ve plaka" olarak bilinen yeni bir zırh türü geliştirildi. Dönemin çömlek figürinlerinde de görüldüğü üzere, bu zırh, ortadan aşağıya ve göğüs boyunca uzanan iplerle birleştirilmiş büyük demir plakalardan oluşuyordu ve muhtemelen ağırlığı omuzlardan uzaklaştırmaya yardımcı olan bir ip kemere bağlıydı. Tang Hanedanlığı döneminde popüler olan bir başka zırh türü ise, yüzlerce küçük metal levhadan yapılmış ve neredeyse ayak bileklerine kadar uzanan uzun bir zırh kaftanıydı.
Orta Çağ Çin’inde zırhlar; kumaş kaplı perçinli panellerden yapılan karmaşık tasarımlı takımlar, süvariler için bacakların üst kısmını örten korumalıklar ve üst üste binen çok sayıda demir plakadan, hatta bazen işlemeli gümüşten yapılan miğferler ile daha da gösterişli bir hal aldı. Zincir zırh kullanılmış olsa da bu nadirdi; barut ve ateşli silahların gelişine rağmen Çin zırhları, tıpkı iki bin yılı aşkın süredir olduğu gibi her türden savaşçı için deri kullanımının yaygınlığını korumasıyla dikkate değer ölçüde geleneksel kalmaya devam etti.
