Bir çömlek yapımındaki ilk aşama, kili topraktan çıkarmaktır. Kil kullanılmadan önce içindeki kum taneleri veya bitki kalıntıları temizlenmelidir. Bu işlem, antik çağlarda, tıpkı günümüzde olduğu gibi, kilin suyla karıştırılması ve daha ağır olan safsızlıkların dibe çökmesi yoluyla gerçekleştirilirdi. Bu süreç, gerektiği kadar tekrarlanabilirdi. Yeterince ince olduğuna karar verildiğinde, kil istenen kıvama gelene kadar kurumaya bırakılırdı.
Bir vazo yapmak için çömlekçi, uygun büyüklükte bir kil yığınını yoğurur ve bunu çarkın düz yüzeyinin ortasına yerleştirirdi. Çark dönerken çömlekçi, elleriyle yukarı doğru çekerek kile istenen şekli verirdi. Vazoların üzerindeki sahnelerden anlaşıldığı üzere, çömlekçi çarkları; muhtemelen ahşap, kil veya taştan yapılmış, yaklaşık iki fit (60 cm) çapında, alçak ve sabit millere oturan yuvalı tabanlara sahip disklerdi. Çarkı elle çevirmek için, bir çocuğun (muhtemelen bir çömlekçi çırağı) bulunması yaygın bir uygulama gibi görünüyor. Özellikle büyük vazolar parçalar halinde yapılıyordu; fincan gibi şekillerde ise ayak, gövdeden ayrı olarak şekillendirilirdi. Çoğu şeklin kulpları el yapımıydı. Tüm parçalar yaklaşık on iki saat kurumaya bırakıldıktan sonra, kil bulamacı (su ve kil karışımı) ile birbirine yapıştırılırdı.
Figürlü bir vazo üzerine genellikle, muhtemelen bir kömür çubuğu ile bir taslak çizimi yapılırdı. Vazonun yüzeyinde, bu işlemin izleri yer yer hafif girintiler şeklinde görülebilir. Boyama işlemi, özel olarak hazırlanmış kil astarlarıyla yapılırdı. Siyah figürlü vazolardaki siluet benzeri figürler ve kırmızı figürlü çömleklerin arka planı için kullanılan siyah astar, vazonun gövdesi için kullanılan kilin ince bir şekilde arıtılmış haliydi. Siyah figür tekniğinde, figürlerin iç detaylarının çoğu keskin bir aletle astar üzerinden kazınarak yapılırdı. Kırmızı figür tekniğinde ise iç detaylar, normal siyah astarub daha ince veya daha yoğun çözeltileriyle boyanırdı. Her iki teknikte de morumsu kırmızı veya beyaz renklerde ek detaylar eklenebilirdi: kırmızı, kırmızı demir oksit pigmenti ilave edilmiş normal siyah astardan; beyaz ise saf, kaolin bakımından zengin kilden elde edilirdi. Tüm bu astarlar, farklı kalınlıklardaki fırçalarla uygulanırdı.
