گمان می رود کاسیان به صورت گروه های قبیله ای از کوه های زاگرس در شمال شرقی بابل سرچشمه گرفته اند. رهبران آنها در پی فروپاشی سلسله حاکم در دوره بابل قدیم در سال 1595 قبل از میلاد در بابل به قدرت رسیدند. کاسیان به مدت چهارصد سال حکومت خود در بابل را حفظ کردند( تا 1155 قبل از میلاد).
قبل از قرن سیزدهم قبل از میلاد شواهد بسیار کمی از وجود مشکلات سیاسی جدی در دوران حکومت کاسیان وجود دارد، تا زمانی که آشور در شمال و ایلام در شرق شروع به تهدید بابل کردند، و در نهایت به کنترل کاسی ها بر این شهر پایان دادند. گاهشماری حاکمان کاسی بسیار نامشخص است.
مهمترین منبع شناخت حکومت کاسی ها سنگ نبشه های کودورو هستند. دیگر شواهد آشکار از نامه های آمارانا بدست آمده است که شامل مکاتبات پادشاهان بابلی کاسی با فراعنه مصر در اواسط قرن چهاردهم قبل از میلاد می باشد. ثروت و نفوذ بابلی در این زمان در استفاده از خط میخی و زبان بابلی به عنوان شکل اصلی ارتباط دیپلماتیک منعکس شده است.
سلسله کاسیان بسیاری از شهرهای بابلی باستان را مرمت کردند و شهر جدیدی به نام دور کوریگالزو (به نام یکی از پادشاهان کاسی) در نزدیکی بغداد امروزی ساخت.
