Song (diğer adıyla Sung) Hanedanı, Çin'de MS 960 ile 1279 yılları arasında hüküm sürmüş olup, hükümdarlığı Kuzey Song (960-1125) ve Güney Song (1125-1279) olmak üzere iki ana döneme ayrılmıştır. Kuzey Song, başkenti Kaifeng'den büyük ölçüde birleşik bir Çin'i yönetiyordu; ancak 12. yüzyılın ilk çeyreğinde devletin kuzey toprakları Jin Devleti'nin istilasına uğrayınca Song Hanedanı başkentini güneydeki Hangzhou'ya taşıdı. Bu dönemde Çin belli bir oranda modernleşmiş ve muazzam bir ekonomik refaha ulaşmış olsa da, Song sarayı siyasi hizipler ve muhafazarlıkla öylesine sarsılmıştı ki devlet Moğol istilasının yarattığı tehdide karşı koyamadı ve MS 1279 yılında yıkılarak yerini Yuan Hanedanı'na bıraktı.
Tang Hanedanı'nın (MS 618-907) çöküşünün yarattığı kaos ve siyasi boşluk, Çin'in beş hanedan ve on krallığa bölünmesine yol açmıştı; ancak tarihte daha önce de pek çok kez görüldüğü gibi, bir savaş beyi bu zorluğun üstesinden gelecek ve parçalanmış devletlerin en azından bir kısmını yeniden tek bir çatı altında toplayarak Çin'e birleşik bir görünüm kazandıracaktı. Böylece Song Hanedanı, MS 960 yılında ordu tarafından imparator ilan edilen Geç Zhou Hanedanı generali Zhao Kuangyin (MS 927-976) tarafından kuruldu. Kendisi hükümdarlık unvanı olarak Taizu ("Kurucu Ata") adını alacaktı. Hiçbir rakip generalin tahtını elinden alacak kadar güçlenip destek toplamadığından emin olmak isteyen imparator, ordu komutanları için bir rotasyon sistemi getirdi ve tüm muhalefeti bertaraf etti. Dahası, sivil bürokrasiyi ordu üzerinde denetleyici bir konuma getirerek bundan böyle ordudan daha üstün bir statüye sahip olmasını sağladı.
Song İmparatoru Taizu'nun yerine 976-997 yılları arasında hüküm süren küçük kardeşi İmparator Taizong (Büyük Ata) geçti. İlk iki imparatorun (en azından önceki kaotik yüzyıllarla kıyaslandığında) uzun süren hükümdarlıklarının sağladığı istikrar, Song Hanedanı'na Çin tarihinin en başarılı hanedanlarından biri olabilmesi için ihtiyaç duyduğu başlangıcı sundu.
Taizu Orta Çin'in büyük bölümünü fethetmiş olsa da ne o ne de halefleri, Çin Seddi'nin hayati savunma hattını hâlâ elinde tutan kuzeydeki Kitan Liao Hanedanı'nı dize getirebildi. Nitekim Kitan süvarileri o kadar üstündü ki istedikleri zaman Song Çin'ini istila ediyorlardı; bu yüzden Song imparatorları komşularına gümüş ve ipek biçiminde yıllık haraç ödemek zorunda kalıyorlardı. Ayrıca Kitan hükümdarını bağımsız bir imparator olarak tanımışlardı. Benzer bir durum kuzeybatıdaki Tangut Xia Devleti ile de yaşandı. MS 1044 yılındaki bir yenilginin ardından onlara da haraç ödenmeye başladı. Böylece Song imparatorları sınırda barışı koruyabiliyor, Orta Çin'deki hakimiyetlerini pekiştirmeye ve 100 milyon tebaasını yönetmeye odaklanabiliyordu. Ödenen haraçlar oldukça yüksek olsa da bir savaşın veya bölgede sürekli askerî güç bulundurmanın maliyetinden daha düşüktü. Ayrıca bu devletler arasındaki ticaret geliştikçe, haraç ödemelerinin önemli bir kısmı, her hâlükârda, Çin'in ihraç ettiği malların bedeli olarak yine Çin'e dönüyordu.
Song Hanedanı uzun bir bölünme döneminin ardından yeniden birleşmiş bir Çin'i yönetebilmiş olsa da yönetimi, imparatorluk otoritesini sorgulayan ve Tang Hanedanı'nın son yıllarında işlerin nerede yanlış gittiğini açıklamaya çalışan yeni bir siyasi ve entelektüel iklimin sorunlarıyla kuşatılmıştı. Bu yeni düşünce anlayışının belirtilerinden biri, Konfüçyüsçülük ilkelerinin yeniden canlanmasıydı. Daha sonra Neo-Konfüçyüsçülük olarak adlandırılan bu düşünce akımı, daha akılcı bir metafizik anlayış çerçevesinde bireyin kendisini geliştirmesini ön plana çıkarıyordu. Metafizik unsurlarla zenginleştirilen Konfüçyüsçülüğün bu yeni biçimi, Tang Hanedanı döneminde Budizm'e verilen önemin tersine dönmesini sağladı. Zira pek çok düşünür Budizm'i Çin'e ait olmayan bir din olarak görüyordu.
Saraydaki siyasi ve dinî görüş ayrılıkları sık sık yıkıcı hizip çatışmalarına ve sürgünlere yol açıyordu. Ancak asıl sorun elbette hiçbir zaman gerçekten ele alınmıyordu. Asıl sorun, yüzyıllardır Çin'in yakasını bırakmayan büyük servet eşitsizliğiydi. Reform girişimlerinden biri de, toplumun daha yoksul kesimlerinin üzerindeki yükü hafifletmek isteyen başvezir Wang Anshi'nin (1021–1086) Yeni Politikalarıydı. Halkın işlerini aksatan angarya yükümlülüğü yerine aynî vergi getirilmesi, düşük faizli krediler sunulması ve vergi yükümlülüklerinin daha adil bir şekilde paylaştırılmasını amaçlayan yeni arazi ölçümleri gibi reformları öne sürdü. Ancak reformlar, mevcut düzenin sürmesinden çıkar sağlayan ve köklü dostluk ve rüşvet ağlarını korumak isteyen yerel yöneticilerin neredeyse tamamının muhalefetiyle karşılaştı. Gerçekte, Çin devletini merkezî ve yerel düzeyde yöneten bilgin-bürokrat sınıfına katılma fırsatı her zamankinden daha fazla kişiye sunulmuş ve alt aristokrasinin tabanı önemli ölçüde genişlemiş olsa da Song Hanedanlığı döneminde halkın ezici çoğunluğu, her zamanki gibi, ağır vergiler altında ezilen ve çok çalışan çiftçilerden oluşuyordu.
Song Hanedanlığı döneminde siyaset imparatorlar için bir hayli sıkıntılı olsa da ekonomi en azından hızla gelişiyordu. Daha önceki hanedanlıklara da başkentlik yapmış olan Kaifeng, Song döneminde dünyanın en büyük metropollerinden biri hâline gelmişti. Yaklaşık bir milyonluk nüfusa sahip şehir, sanayileşmenin nimetlerinden yararlanıyor ve kömür ile demir ihtiyacını yakınlardaki madenlerden karşılayabiliyordu. Önemli bir ticaret merkezi olan Kaifeng; özellikle matbaa, kâğıt, tekstil ve porselen endüstrileriyle ün salmıştı. Bu tür mallar; çay, ipek, pirinç ve bakırla birlikte İpek Yolu ve Hint Okyanusu boyunca ihraç ediliyordu. İthal edilen ürünler arasında ise atlar, develer, koyunlar, pamuklu kumaş, fildişi, değerli taşlar ve baharatlar yer alıyordu.
Genel olarak tarım çok daha verimli hâle geldi ve çiftçiler, kendi ihtiyaçlarından fazlasını üretmeyi hedeflediler. Şehirler giderek kalabalıklaştı, pazarlar canlandı ve kırsaldaki çiftçiler şeker, portakal, pamuk, ipek ve çay gibi yüksek fiyata alıcı bulacağını bildikleri ürünler yetiştirmeye başladılar. Tüm bu malları kanallar ve deniz yoluyla talep gördükleri yerlere ulaştırmak için binlerce gemi inşa edildi; böylece bir başka sektör daha başarı öyküsüne dönüştü. Şirketler, farklı yönetim ve mülkiyet kademeleriyle birlikte daha büyük, karmaşık ve gelişmiş bir yapıya kavuştu. Çin ekonomisi yavaş yavaş günümüzün sanayi modeline daha çok benzeyen bir görünüme bürünürken; loncalar, toptancılar, ortaklıklar ve anonim şirketlerin tamamı gelişim gösterdi.
Makine, tarım ve üretim süreçlerindeki yenilikler sayesinde Song dönemi Çin'i, daha modern ve sanayileşmiş bir ülkeye dönüştü. Önemli buluşlar veya mevcut fikirler üzerinde yapılan geliştirmeler arasında çarklı gemiler, barut, kâğıt para, sabit pusula, kıç bodoslama dümeni, kanallardaki havuz kapakları ve hareketli harfli matbaa yer alıyordu. Demir zırhlar seri olarak üretilmiş; su gücüyle çalışan körükler sayesinde fırınlarda çok yüksek sıcaklıklara ulaşılmış ve yüksek kaliteli çelikten kılıçlar imal edilmiştir.
Song Hanedanı döneminde edebiyat büyük bir ivme kazandı. Li Jie, mimarlık üzerine ünlü bir risale olan Yingzao fashi'yi (MS 1103) kaleme aldı ve bu dönemde ansiklopediler yazıldı. Sima Guang'ın 1084 yılında yayımlanan ve MÖ 403'ten MS 959'a kadar olan Çin tarihini ele alan Zizhi tongjian (Yönetime Destek İçin Kapsamlı Ayna) adlı eseri gibi ünlü tarih eserleri kaleme alındı. Bu dönemde çok sayıda şiir eseri de yayımlandı. En ünlü şairlerden biri olan Su Dongpo (MS 1037-1101), çağdaşlarının birçoğu gibi aşk, yalnızlık ve hüzün üzerine şiirler yazmıştır. Song dönemindeki kadınların yaşam koşulları seleflerine kıyasla muhtemelen daha olumsuz bir seyir izlemiş ve özellikle ayak bağlama gibi uygulamalar daha yaygın hâle gelmişti; ancak bu dönemde, 1127 yılında ailesinin sürgüne gönderilişini ve kocasının erken ölümü üzerine duyduğu derin kederi çarpıcı bir dille anlatmasıyla ün kazanan Li Qingzhao adlı tanınmış bir kadın şair de yetişmiştir.
Orta sınıfın giderek zenginleşmesi ve sanata yönelik talebinin artmasıyla görsel sanatlar da büyük gelişme gösterdi. Kaliteli porselenler ve tiyatro, yeni kentli elit kesim arasında oldukça popülerdi. Manzara resimlerinde daha gerçekçi bir üslup benimsendi; bunların en ünlülerinden biri, Fan Kuan'ın (yaklaşık MS 990–1030) ipek üzerine yaptığı, 2 × 1 metre ölçülerindeki Akarsular ve Dağlar Arasında Seyahat adlı asılı asma rulo resimdi. Özellikle kuşların konu edildiği çiçek ve yaban hayatı resimleri de Song Hanedanlığı sanatçıları arasında oldukça popüler hâle geldi. Sanata duyulan ilgi öylesine gelişmişti ki, en ünlü sanatçıların pek çok eserinin ustaca kopyaları yapıldı; bazen ünlü sanatçının kabartma mührünü bile taşıyan bu sahte eserler, günümüzde dahi antikacıları yanıltmaya devam ediyor.
12. yüzyılın başlarına gelindiğinde, Çin'in Doğu Asya'daki hâkim konumu kuzeydeki Liao ve Xia devletlerinin yeniden başlayan saldırıları nedeniyle giderek daha büyük bir tehdit altında kalmaya başlamıştı. Çin'in kuzeydoğusunda yaşayan Cürcenler ise çok daha büyük bir tehdit oluşturuyordu. Mançuların ataları olan Cürcenler, Tunguzca konuşuyordu ve 1115 yılında Jin adını verdikleri kendi devletlerini kurmuşlardı. Song Hanedanlığı, Cürcenlerin topraklarını genişletme arzularından yararlandı ve iki devlet, Liao'yu yenilgiye uğratmak için güçlerini birleştirdi. Hedeflerine ulaşmış olsalar da bu başarı, Song Hanedanlığı'nın askerî bakımdan ne kadar zayıf olduğunu ortaya koydu. Nitekim 1125 yılında Jin Devleti, kuzey Çin'in bazı bölgelerine saldırdı. Büyük komutan Tong Guan (1054-1126) bile bu saldırıları durduramadı. İmparator Huizong (1100–1126 yılları arasında hüküm sürdü) binlerce kişiyle birlikte esir alındı. Topraklarının büyük bir bölümünü kaybetmenin yanı sıra Song Hanedanlığı, daha fazla can kaybını önlemek için Cürcenlere yüklü miktarda fidye ödemek zorunda kaldı.
Bu yenilgi nedeniyle Song sarayı Yangtze Vadisi'ne taşınmak zorunda kaldı. Saray, sonunda 1138 yılında Zhejiang eyaletindeki Hangzhou'da (diğer adıyla Linan) yeni bir başkent kurdu. Bu gelişme, Güney Song Hanedanlığı döneminin başlangıcı oldu. Song Hanedanlığı'nın hâkimiyetindeki topraklar küçülse de ekonomideki hızlı büyüme bundan etkilenmedi. Bunun en önemli nedenlerinden biri, yeni başkentin önemli ticaret limanları olan Quanzhou ve Fuzhou'nun güneyde bulunmasıydı. Bu limanlar, çok sayıda Müslüman ve Hindu göçmenin kalıcı olarak yerleştiği çok uluslu şehirler olarak gelişmeye devam etti. Güneyin toprakları da çok daha verimliydi ve her hasat döneminde ihtiyaç fazlası ürün elde ediliyordu.
1127 yılında Song ordusu, Huizong'un hayatta kalan oğullarından birini imparator ilan etti. Yeni imparator, Gaozong unvanını aldı ve 1127 – 1162 yılları arasında hüküm sürdü. Kaybedilen toprakları Jin Devleti'nden geri almak için bazı gönülsüz girişimlerde bulunulsa da bu yöndeki planlardan resmen vazgeçildi ve 1141 yılında bir barış antlaşması imzalandı. Song imparatoru açısından sevindirici olan, eski topraklarının en zengin bölgesini ve nüfusunun yaklaşık yüzde 60'ını hâlâ kontrolü altında tutmasıydı. Hangzhou büyük bir gelişme gösterdi. Manzaralı kanalları ve bahçeleriyle ünlü şehir, ipek ve gemi üretimiyle öne çıkan canlı bir ticaret merkeziydi ve nüfusu bir milyonu aşmıştı. Yaşanan askerî yenilgiler, Song yöneticilerini ve entelektüellerini de stratejilerini yeniden gözden geçirmeye ve toplumun her kesimine yardım etmek için daha fazla çaba göstermeye itti. Örneğin başkentte yoksullara ücretsiz erzak ve tıbbi yardım sağlandı.
Cürcenlerin yol açtığı büyük çalkantının ardından Song Hanedanlığı yeni düzenine henüz alışmışken, bu kez çok daha büyük bir tehdit ortaya çıktı. Bu tehdit yine kuzeyden geliyordu. Cengiz Han (1206-1227) liderliğinde bir araya gelen göçebe Moğol kabileleri, 13. yüzyılın ilk otuz yılı boyunca Xia ve Jin devletlerine defalarca saldırıp bu toprakları yağmaladı. Sıranın kendilerine geldiğini düşünen Song yönetimi ordularını hazırlamaya girişti; bu seferberliğin finansmanı büyük ölçüde toprak sahibi aristokrasinin el konulan servetiyle sağlandı ancak bu politika iç birliğe hiç katkı sağlamadı. Yine de bir soluklanma fırsatı doğdu; zira Moğollar imparatorluklarını Batı Asya'ya doğru genişletmekle fazlasıyla meşguldü.
Moğol lideri Kubilay Han'ın (1260-1294) gözünü Yangzi Nehri'nin güneyindeki topraklara dikmesi ancak MS 1268 yılını buldu. İlk olarak stratejik öneme sahip Xiangyang şehri kuşatıldı ve Moğolların azmi ile üstün mancınıkları sayesinde şehir MS 1273'te düştü. İstilacılar 1275 yılında Yangzi Nehri'ni geçerek durdurulamaz bir güç olduklarını kanıtladılar. Song Hanedanlığı'na bağlı birçok komutanın taraf değiştirmesi veya ordularıyla birlikte teslim olması, çocuk imparatorun danışmanları arasındaki iktidar mücadelelerinin sarayı etkisi altına alması ve Changzhou kentinin tüm halkının acımasızca katledilmesi, Song Hanedanlığı'nın sonunun artık kaçınılmaz olduğunu gösteriyordu. İmparatoriçe Dowager ve küçük oğlu İmparator Gongzong (1274-1275) teslim oldu ve kuzeydeki Pekin şehrine esir olarak götürüldü. Hanedana sadık kalan bazı gruplar, bu süreçte iki genç imparatoru daha (Duanzong ve Dibing) tahta çıkararak üç yıl boyunca direnmeyi sürdürdüyse de Moğollar önlerine çıkan her şeyi silip süpürdüler; Çin'de Yuan hanedanını (MS 1271-1368) kurduktan sonra güneye, Vietnam'a doğru ilerlediler. Yeterince zengin olmasına rağmen siyasi birlikten, askerî yatırımlardan ve silah teknolojisindeki yeniliklerden yoksun olmanın bedelini ağır ödeyen Song devleti, artık yeryüzünün beşte birini kaplayan uçsuz bucaksız Moğol İmparatorluğu'nun bir parçası haline geldi.